Kitap nedir? Ciltli ve ciltsiz olarak bir araya getirilmiş, basılı veya yazılı kâğıt yaprakların bütünü müdür? Herhangi bir konuda yazılmış eser midir? Türk Dil Kurumu’na ait bu iki tanım yanlış değil ama eksik…
Kitaplar konuları barındırır, konularsa genellikle insanı anlatır. İnsan için vardırlar. Kimse bir keçi okusun diye kitap yazmaz. Aslında güzel bir fikir… Düşünmek lazım bunu…
Peki ya insanlar neler anlatır? Sizde fark ettiniz mi aradaki paradoksu? Tavuk mu yumurtadan çıkar, yumurta mı tavuktan sorununun ana mantığındaki hareket burada da karşımıza çıkıyor. Yayıncı ise ben işime bakarım gerisine karışmam derdinde…
Gerçekte ise hepimiz önceden yazılmış romanların ana karakterleri değil miyiz? Her birimiz, birbirimizin hayatında yan karakterleri oynuyoruz. Kimimiz klişe tiplerde… Yine de her birimizi ayrı kişiler okuduğundan farkında olamıyoruz çevirdiğimiz sayfaların…
Çok insan tanıdım. Merak etmeyin insan sarrafı değilim. Herkesi farklı okudum, kimisini erken bıraktım. Çok sevdiklerim oldu aralarında, yeni maceralara yelken açtıklarım… Sıkılıp okumadıklarım… Sonunu öğrenemedim onların, pekte merak etmedim. Nasıl biteceğini hissediyordum bazılarının… Çok insan tanıdım. İsimleri önemli değil. Kim oldukları da… Bunlar benim için, bana özel yazılmış romanlar değil mi? Sadece ben okuyabilirdim… Size özet geçeyim, yetinin. Bir gün yetindiklerinizi özetlersiniz.
Ömer Kitabı, sonu görülmeyen bir doğa resmi gibiydi. Nereden bakarsan o taraftan görürsün ama gördün diye görülmezsin. Tepelerin ardında gizlidir bütün güzellikleri. Alice’in harikalar diyarı bir çukurdaydı değil mi?
Feride Kitabı, bir sevecenlik hikâyesi… Komedi de var içinde dram da hatta romantizm bile var. Tıpkı palyaço’nun dedi gibi ”ağlayamadığınızdan gülerdiniz.”
… Kitabı, bir ormanı anlatıyor. Binlerce konusu olan ve tüm bu olaylardan yeni bir roman yazan… Bütün bilinen kahramanlar, Raskolnikov, Notre Dame birde Bayan Darcy bir şehirde buluşmuş sanki…
… Kitabı, hani vardır ya kıskanılan hikâyeler. Keşke biz olsaydık! Kimse okumasın benden başka dediklerimizden hani. Vardır bilirim bu hikâyeleri. Tıpkı olayın sonucunu son sayfada anlatan, oradan sonra yeni bir hikâyeye başlayan bir eser gibi…
… Kitabı, taşları kararmış bir kalenin hikâyesiydi. Karamsar ama vazgeçmiş değil. Sadece usanmış kötülüklerden ve kötülerden. Yalnızlıktan paslanmış.
… Kitabı, olur ya bazı hikâyeler, sizi de yan karakter yapar okurken. Kabul etmezseniz fark edemezsiniz güzelliğini. Okudukça güzelleşir ve güzelleştikçe okunur…
… Kitabı, buradaki hikâyelerin birçoğu dostluk üzerine kurulu… Hikâyeleri bakımsız, ciltleri yıpranmış olsa da sıcaklığını kaybetmemiş, şömine başında çay, muhabbet keyfini andırıyor…
… Kitabı, dertsiz tasasız kişilerin hikâyesidir… Uzun yaşayanların, mutlu kalanların ve insan olanların…
Daha milyarlarca kitap vardır yaşanmamış, yazılmamış ve okunmamış… Değiştiremeyiz, yeniden yazamayız hiçbirini… Okunanlar, beğenilenler, önerilenler, sayfası yırtılmış, cildi bozulmuş olanlar, cildi güzel olup içi boş kalanlar, üstüne notlar alıp çiziktirdiklerimiz veya altını karaladıklarımız, bilemeden zarar verdiklerimiz, kapağını yırtıp, hediye ettiklerimiz…
Biz ancak okuyabildiklerimizden sorumluyuz, sorumlu olduklarımızı okuyabiliriz…
Her birimiz, kocaman bu orman içinde birer kitaplarız. Tıpkı bir ağaç gibi… Hikâyelerimiz var çeşit çeşit, boylarımız, çiçeklerimiz var. Hepimiz aynı güneşe, ayrı yerlerden bakarız ama hiçbirimiz ayrı baktık diye ayrılmayız.
Kitap sadece ciltli ve ciltsiz olarak bir araya getirilmiş, basılı veya yazılı kâğıt yaprakların bütünü müdür?
M. Ömer Tahir
10.03.2011